-o 

beni; onu sevdiğimden

daha çok sevdiğini iddia ettiği için..

bir gündü

bir akşamüstüydü

bir kalpten diğerine

köprü oldu aşk

ılık ılık aktı..

ikimize bir azdı..

Devamı…

“her şey çok kolay oldu. ne sızlandım ne de ağladım. ani bir ölüm ya da kalp krizi gibi kolay. bütün şehir üstüme gelecek, dünyam üstüme yıkılacak sanırdım ama olmadı bitti işte. bi süre gelen gidenler oldu beni anlamaya çalıştılar bi işe yaramadı. sıkıcı ve kasvetliydim. bazen bütün gün yorganı başımdan aşağı çekip uyudum. bazen de ucuz filmler seyrettim. günler böyle geçip gitti.

şimdi iyiyim.

sen utanç gecelerinde, ben burada. hepsi bu kadar sonrası yok. unuttum gitti geberik, unuttum gitti..
unuttum gitti..
unuttum, gitti..”

söz-müzik: nazan öncel
vokal: sezen aksu

2005′in son aylarından beri iyi kötü birşeyler karalıyoruz. Şimdiye kadar hep kendi yağımızda kavrulduk. Gelene hoşgeldin, gelmeyene canın sağolsun dedik. Yıl 2008 hala yazıyoruz, demek ki var birşeyler. Ama ilk defa böyle birşey yapıyoruz., bir yarışmada boy gösteriyoruz. 2008 blog ödülleri kişisel kategorisinde onlarca değerli blogun arasında biz de yerimizi aldık. Neden yaptık bilmiyorum, ama yaptık bir kere (: Biliyoruz; okuyorsunuz, öyleyse oy da verebilirsiniz. Oylama 5 Mayıs’da sona erecek, sadece şans dilemeyin, şansımıza katkıda bulunun. Teşekkürler, teşekkürler ( bu ..williee.. adına..)

Ha bu arada bugün benim doğumgünüm, bu dipnotun bir katkısı olur mu bilmem (:

“Oturdum bilgisayarın başına, açtım notlarımı, dedim bir şeyler karalayayım..
Beceremedim, ki beceremiyorum..

Aşk desen hep anlatıldı, hep yazıldı, çizildi, söylendi..
Söylenmeyen bir şey kalmadı onunla ilgili..
Söylenenleriyse zaten yaşıyorum.. Tüm ihtişamıyla..
“Şimdilik” uzaktan da olsa..
Şöyle bir uzanıyorum yatağıma, o uzaklar da yakın oluveriyor o anda..
Tadımlık.. Saniyelik.. Geçici.. Kalıcı’nın özlemiyle..
Ben size biraz özlemeyi anlatayım.. Kendimce..
“Özlemek” kelimesinin değeri anlaşılıyor bu askerlik denen zaman kaybınca..
Özlediklerim, özleyenler, özletenler, özlenenilenler, özlem, öz..
İşin “öz”ü bu aslında işte.. Özlemek.. ve tabiki Sabretmek..
Sonrasıysa sanki yıllardır, asırlardır beklediğin bir şeyin gerçekleşmesi gibi olacak sanırım..
Tahmin ediyorum ve umuyorum..
Ya beklediğim gibi olmazsa..? Diye kuruyorum bazen..
Hep öyledir, ya da öyle derler ya..
Bir şeyi çok istersin, gerçekleştiğinde hayalin kırılır.. Sen kırılırsın..
Hissettiklerimde bu yok, ama gerçeklerde “olabilirse”si var..
Karamsarlığa da gerek yok, bekleyip görmeli herşeyi..
Devamı…

nasıl, neden ve niçin bilmiyorum ama kapını bir daha çalmayacaktım.. bir harbiye akşamı sessizce aralayacaktım kapını, tam sen her şey bitti diye düşünürken karşında olacaktım.. ister aşk ister ayrılık vaat et bana aldırmayacaktım.. ve sana bir kere daha tapacaktım.. olmadı sözümü tutamadım.. bir mart ayında, hem de daha başında balık oldum, attım kendimi yine derin sulara.. biliyorum, aydınlık çok yukarıda, dibe inmeden de çıkamıyor insan yukarıya..

demiş miydim önceden; “ay’ımdır hep tutulurum” diye..
ama hep ay’a..

O gelsin, yalnızlığını şarkı şarkı söylesin bana..

Bak ne diyorum! Buluta bak, buluta. İlk cemre düştü bugün havaya! Saklan bir kuytuda, sevin gizlice, çırpıştır ellerini, kimse görmesin:
“Yaşşassın!”

Göğe bak, göğe. Gözün kıvış kıvış kamaşsın. Amman, Hakkı Devrim bugünlük bizi uydurmasyon laflarımız için bağışlasın. Çünkü bu, “Yeni Cemre Lügati”; gözden geçirilmemiş ilk basım!

Karnının hemen üzerinde bir yer var. Hafifçe koy elini oraya. Şimdi oradan bir kuş çıkarsa, bir fiyakalı kurbağa, hiç şaşırma. Çünkü bugün ilk cemre düştü havaya. Aç bir düğmeni daha, içine cemreli hava kaçsın.

Biraz geç gidiver işe, nasılsa, komik bile olsa, bir yalan uydurursun. Sana o akıl neden verildi sanıyorsun? Cemre gibi mühim olayları kaçıranları, Tanrı bağışlasın!

Git bir ağaca elini daya. Ağacın gürültüsünden avuçların kaşınsın. Kimse yoksa ortalarda, sen o ağaca büsbütün sarılabilirsin bile. Yanağını daya gövdeye. Devamı…