bu işte birinin parmağı var

işaret saydıklarını takip eder, kendi kendine gelin güvey olursun. şimdiye kadar hiçbir şey yapmadım, acaba bu sefer yapsam mı diye düşünürken; bir arkadaşının parmağı bulaşır işe. iyi mi kötü mü derken, sinyaller karışır. bir pozitif, bir negatif, iki nötr; sonunda hassas gönül sapıtır. oysa o parmağı sevmek istedin sen, bir gün teşekkür edecektin ona. aylar sonra gülüşürken dost meclisinde; “biliyor musun her şey onun parmağıyla başladı” diyecektin. sonra ikiniz beraber “iyi ki basmış” diyecektiniz o baş parmağa. dikkat edersen aylar sonra dedim, yıllar sonra değil. çünkü hayallerime bile ömür biçiyorum ben. her şeyin bir elde etme sürecinden ibaret olduğunun bilincinde olmak çok sıkıcı. istersin, elde edersin ve biter. hepsi bu. bu kadar doyumsuzken kişi, nasıl istesin sonsuza kadar birini. hem zaten sonsuz dediğin ne ki?