çok uzun emekler verir ilişkisini yürütmek için. birinin kadını olmayı yüreği, beyni, ruhu o kadar zor kabul etmiştir ki, başka bir adama ait olmayı istemez. erkek gibi, çorbanın tuzu eksik diye kavga çıkarmaz mesela, tam tersi, konuşmamız lazım der. erkekler de en çok bu cümleye sinir olurlar. ertelenir o konuşmalar, maç bitimine, yemek sonrasına ve daha birçok lüzumsuz şeyin ardına ötelenir.

kadınlar inatçıdır, hayata tutundukları gibi, aşklarına da sahip çıkarlar. bu yüzdendir, konuşup derdini anlatma isteği, karşı tarafı ikna edene kadar uğraşırlar. sonunda pes eder adam, bir ışık görür kadın, tüm derdini paylaşır. genellikle ne cevap alır? abuk sabuk konuşma! gereksiz ve saçma gelmiştir adama anlatılanlar, hiç de üstünde durmamıştır. yine bir sıkıntı, tatmin edilemeden geçiştirilir ve adam gün gelip bunların kendisine ok gibi döneceğini bilemez.

bir kadın şikayet ediyorsa, ya da erkeklerin deyimi ile vıdı vıdı ediyorsa; erkek bilmelidir ki, o ilişkiden hala ümidi vardır kadının. yürütmek, birlikte yaşamak, sorunları çözerek mutlu olmak istiyordur. daha önemlisi, o adamı hala seviyordur.

kadın susarak gider.
en önemli detaydır, erkeklerin hiç anlayamadığı durum işte bu kadar basittir. o gün gelene kadar konuşan, kavga eden, tartışan kadın, kendini sessizliğe vermiştir. ne zaman ümidini o ilişkiden kestiyse, o zaman sevgisi de yara almış demektir. yüreğindeki bavulları toplamıştır, kafasındaki biletleri almış ve aslında bedeni orada durarak, ilişkiden çıkıp gitmiştir. kadın, gerçekten gitmişse, çok sessiz olmuştur ayrılışı, kimse hissetmeden, kapıları vurup kırmadan gitmiştir. her akşam eve geldiğinde, kapının açıldığını gören adam anlamaz ama bir kadın sessizce gider. ne mutfağında yemek pişiren, ne yan koltukta televizyon izleyen, ne gece ruhunu kenara koyarak yatakta sevişmeye çalışan kadın, artık o kadındır. bir kadının çığlıklarından, kavgalarından korkmamak gerekir, çünkü kadının gidişi sessiz ve asildir.

cemal süreyya

sevdiğim ve seveceğim tüm şiirlerine ilaveten..

iş bu yazının yanına bir fotograf eklemek için yarım saattir uğraşıyorum, varsın siz düşünün ne kadar uzuuun uzun yazmadığımı.

Dünyanın en korkunç şeyidir birini sevmek.
***
İnsan kendi gözünden çıkan ışığı görür, gözünün parladığını bilir. O seviyor diye kendini seversin birden, gün boyu pamuklar içinde. Kötü rüya gördüğünde uyandırıp hemen… Sonra uyuyuverirsin daha o “Geçti geçti” derken. Komik şeyler olur evin koridorlarında, tam günün beklenmedik bir noktasında. “Ben şimdi ne yapayım?” dersin, insanlıkla baş edemediğin anlarda. Hiç olmasa, evde bir nefes olur. Sabah kalktığında komik rüyanı anlatacak biri. Kahvaltıda iki yumurta. Uzun yolculuklardan döndüğünde evde yanan kombi, “Yorgunum” diyecek biri.
Bunlar olmadığında… Bilirsiniz, tepside kahvaltı, demlikte hep arta kalan çay, uykuya dalarken kulak tırmalayan kendi nefesinin sesi, bir gün yalnız ölme endişesi… “Ben nasıl yaşıyordum ondan önce?” tedirginliği.
Dünyanın en korkunç şeyidir sevmek birisini.

Ece Temelkuran

uzaklar seninse, tüm yollar benimdir,
gördüğüm yüzünse sevmek bana emirdir,
sana uzanan sadece ellerimdir,
hissetmelisin!

kalbim en sağlam, en yıkılmaz kalemdir,
yıldızlar seninse, karanlık benimdir,
sözlerim en dokunulmaz mabedimdir,
gitmemelisin.

kal..
hoşçakal deme..
kal..

Cem Adrian

Ece Temelkuran

buralarda bi yerlerde olması lazım aynısından, aramadım.. tekrarladım kendimi.. birgün hayatın anlamınını da yazarsın belki, tekrarlatırsın bize bizi..

“Bu hayat kimin gerçekten? Sanki bu hayatı, bütün bu işleri bir “bitirsen” rahat edip dinlenecekmiş gibi yaşamıyor musun sen de? Patlayana kadar tıkıştırıyorsun hayatı ağzına. Sonra bünye kusmaya başlayınca..

Bir hayat insanın kendi hayatı olsa bu kadar yorabilir mi sahibini hakikaten? Kimse kendi hayatını yaşamıyor muhtemelen. Bu, en iyi ihtimalle bizim kendimize yakıştırdığımız hayat. Yakışıklı duruyor üstümüzde muhakkak. Tahammül ettikçe yürüyor, tahammül bitince bitiyor kendiliğinden. İlaçlar, hayatı iyileştirmiyor, tahammülü yeniliyor; bal gibi biliyorsun.

Bir gün oturup senin kendi hayatının nasıl bir şey olması gerektiğini düşünmeye mecbur olacaksın.
İlaçların pelteleştirdiği ruhun bir gün muhakkak dirilmek isteyecek. Yaralarınla organlarını ayırmak, bu kez gerçekten istediğin gibi bir hayata başlamak zorunda kalacaksın. O zaman, kendi uzunluğunda olacak zaman. Et kendi ısısında. Sabah, sabah gibi olacak. Uyku, uykuya benzeyecek. Belki hiç ummadığın bir şeyi istediğin çıkacak ortaya, belki hiç ummadığın biri olacaksın sonunda. Ama o zaman içinde, şimdi içinde sıkışmış duran, çırpınan kuşlar uçacak. İyiyken iyi olacaksın, kötüyken kötü. Gülünce güleceksin net bir biçimde, ağlayınca… Bitecek, bileceksin.”

Dilerim:
Başucunda teklemeyen bir saat, bilincinde keskin bir ışık ve ruhunda bir battaniye dursun. Yerde hep, seni istediğin yere götürecek bir çift terlik olsun. Karanlığın kısa sürsün, ılık olsun. Tünel olmuş olsun, aydınlığa çıksın. Güneş her gün doğudan gelip, gözüne girsin. Girsin ki, seni yeni bir şeye uyandırsın. Her gece, içinde güzel masallar dolansın. Sustuklarında gözlerin kapansın. Dudağına bir tebessüm yapışsın. Duvarda, başkalarına, sahip olduklarından daha fazlasını vermek için, bir plan asılsın. Her şey ona göre yürüsün. Lavabodan aksın gitsin kıskançlık, endişe, haset, kibir ve kin. O asitler ki, borulardan lağıma doğru yollandıklarında, bütün tıkanıklıklar açılır. Korkuların, tüllerini havalandıran rüzgar olsun. Korkmayan yok, korkuyla yelken açan az. Bırak, odana girsinler. Hiç aramadıklarını çaldıracağın, kalp kazanarak kapatacağın bir telefon dursun masada. Ve bir liste önünde. Kısalsın bitsin. Kendi üzerini çizmen yeterli. Sana hep ilk hoşgeldini ve en son hoşçakalı diyecek olan, ayaklarının altında duran o paspasın, en değerli varlığın olduğunu unutma. O paspas ki, çamurunu siler ve içeri buyur eder. En yakınındır o, hergün kıymetini bilerek bas ona. Odanı hep havalandır, kapısını hep açık tut ve perdeleri kapatma. Hava nasılsa kapanıcak arada. O zaman da tüneli hatırlarsın. Bu dönüşün kutlanmaya değer olsun. Zilini sürprizler çalsın. Bu dilekleri okuyan isterse, bunları bana da dilesin. Bu hanede tek kuralı bu olsun.

Nil Karaibrahimgil

Biz “küçük acılarımızdan büyük şarkılar” yaparız. Hafta içi ciddi, esaslı ve papyonlu velhasıl “dış” meselelerle ilgili; hafta sonu sportif ve duygusal velhasıl “iç”e doğru eşantiyon bir seyahatteyiz.

Biz hep aynı hareketleri yaptığımız için vücudumuzun salgıladığı endorfin neticesinde birbirine benzer yüzlerimiz. Yüzlerimizin aynılaşmasından mütevellit ve birbirimize karışmamak için, durmadan başka türlü, daha başka türlü giyinip kendimizi diğerlerinden ayırt edebilmekteyiz. Biz, her bir anı kapsayan “kendi kendini gösterme oyunu içinde”, nereden çekileceği belli olmadığı için binlerce fotoğraf olasılığına poz vermekteyiz.

Biz önünde ceket iliklediğimiz adamlar en adisinden tutuklu olunca artık ceketimizi ilikleyecek miyiz, iliklemeyecek miyiz diye uykularımızı kaçırmaktayız. Büyük bir ahlak bunalımı içinde, korkup, sinip esasında bir üst hayat mahkemesi nezdinde biz de adinin adisinden bir hükümlüyüz. Hâlâ ceketin iliğini bulmaya çalışır parmaklarımızdaki gözlerimiz.

Biz, ağzımızdan çıkacaklardan korktuğumuz için lügat parçalayıp, bir halt demeden cümleyi bitirenleriz. Söylenecek cümleler çok ortada aslında. Biz iyi bir fiyat karşılığında o sözlerin etrafına örülmüş çitlerin dışında kimi zaman çalışkan bir öğrenci neşesiyle, kimi zaman bayık bir hüzünle koşmayı kabul edenleriz.

Biz böyleyiz işte. Biz, yarı ölü canlıları sürükleyerek içimizde, canhıraş bir gösterinin kulisinde, sahneye çıkmak için birbirini boğazlayan kabuklarız. Bu yüzden işte, sahnedeki müthiş gösteriyi izlerken siz, alkışladığınız her “kıymetli şahsiyet”, mutlaka boğazlamış olmalı yine bizden birini. Alkışladıklarınız, ya kazara, ya taammüden, ama mutlaka birinin katili. Ve biz böyleysek eğer ve “ben” denen hacim, sırf hacim olarak bile dahilse bu “biz”e, işte yine söylemeden edemiyor insan: “je est un autre!” -ben, bir başkasıdır!

Bir başkasıysam eğer, kanıtlamak için bunu, aklamak için kendimi huzurlarınızda sahneden inip, kendi ”biz”ime dönüyorum..